طرح و شهر

بیان مسائل تخصصی معماری و شهرسازی، ایجاد مکانی برای هم اندیشی و تبادل نظر، اطلاع رسانی و افزایش دامنه آگاهیهای عمومی و فردی درباره موضوعات مختلف حرفه ای، از اهداف اصلی ایجاد این فضای مجازی می باشد

مرد دوستدار کودک!

امروزه بر طراحی شهرها به نحوی که برای تمامی اقشار جامعه با هر سن و جنسیتی قابل استفاده، ایمن و جذاب باشد بسیار تاکید می گردد. در این میان، پیش بینی تمهیدات لازم جهت ناتوانان جسمی و حرکتی، سالمندان و بویژه کودکان که آنها را آینده سازان جامعه می دانند از یک امکان به ضرورتی انکارناپذیر بدل گردیده است.

بر همین اساس، نهادهای بین المللی همچون سازمان ملل متحد در چند سال اخیر تبلیغات و سرمایه گذاریهای فراوانی را به منظور فرهنگ سازی و ارائه پیشنهادات و امکانات لازم به جوامع مختلف بویژه کشورهای در حال توسعه برای مناسب سازی فضاهای شهری و ایجاد نشاط و سرزندگی و تحرک لازم جهت کودکان آغاز نموده اند. اصطلاحی همچون Child Friendly City (CFC) که در فارسی تحت عنوان "شهر دوستدار کودک" ترجمه گردیده، از همین منظر مورد توجه قرار گرفته است. و این درحالی است که مطالعات و تجارب مختلف حاکی از آن است که فضاهای شهری در کشور ما نه تنها متناسب با نیاز و اقتضائات سنی کودکان طراحی نشده حتی در مکانهایی که مختص این گروه در نظر گرفته می شود همچون زمین های بازی، مدارس و... کوچکترین توجهی به حداقل استانداردها و روحیات بچه ها نیز نمی گردد.

 
Child

اما به نظر می رسد مسوولان و دست اندرکاران امور کودک و نوجوان در کشور ما اصولا هرگونه تحرک و شادابی برای کودکان را با توجه به ویژگیهای فرهنگ بومی حتی در محیط های دربسته و سرپوشیده ای همچون منازل شخصی نیز نادرست می دانند! آنچنانکه یکی از چهره های دیرآشنای نسل ما و پژوهشگر و رییس کنونی یکی از مراکز تربیت مربی کودک و نوجوان در اشاره به ایرادات معدود برنامه های جذاب کودک تلویزیون چنین بیان می دارد:

"جیغ زدن مساله‌ای است که به نظر برخی روان‌شناسان انسان را از نظر روانی تخلیه می‌کند، ولی عادت دادن بچه‌ها به آن افزون بر این که در زندگی شهرنشینی کنونی حقوق دیگران را ضایع می‌کند، متناسب با جایگاه یک برنامه تلوزیونی که باید آموزنده و سازنده باشد، نیست.... به هر حال سازندگان (این) برنامه باید نسبت به انتخاب موسیقی‌ها دقت کافی داشته باشند و در حین اجرا نیز حرکات خود را کنترل کنند، چرا که در برخی موارد دیده شده که این حرکات بر بچه‌ها به ویژه دختر بچه‌هایی که در منزل این برنامه را تماشا می‌کردند، تاثیرگذار بوده و آنها را به حرکت واداشته است!"

مشخص نیست که کودک ایرانی که در فضاهای شهری ناموزون موجود امکان تحرک و برآوردن نیازهای طبیعی و غریزی دوران خردسالی او فراهم نیست اگر در خانه هم نتواند از این فقر حرکتی رهایی یابد چگونه قادر خواهد بود در آینده سرنوشت جامعه را رقم زده و خود نسلی سالم را پرورش دهد؟! دیگر نکات مطرح در این مصاحبه نیز تامل برانگیز و البته تاسف آور است.

  
نویسنده : خشایار کاشانی جو ; ساعت ۱٢:٠٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٢/٢٥
تگ ها :