طرح و شهر

بیان مسائل تخصصی معماری و شهرسازی، ایجاد مکانی برای هم اندیشی و تبادل نظر، اطلاع رسانی و افزایش دامنه آگاهیهای عمومی و فردی درباره موضوعات مختلف حرفه ای، از اهداف اصلی ایجاد این فضای مجازی می باشد

آلودگی صوتی: تهدید فراموش شده شهرهای ایران

شاید هنگامی که به منابع آلودگی در شهرها اشاره می شود، بسیاری از شهروندان و مسوولان تنها بر آلودگی هوا یا آلاینده های محیطی همچون زباله های شهری یا فاضلاب تاکید می‌کنند. این در حالی است که امروزه سازمان بهداشت جهانی (WHO) آلودگی صوتی را به عنوان خطری جدی برای سلامت شهرنشینان معرفی کرده است. آلودگی صوتی در محیط های شهری؛ صدایی ناخواسته با مدت زمان، شدت یا کیفیتی که به انسان آسیب جسمی و روحی وارد می‌کند، تعریف می‌شود. پژوهش‌های گوناگون بیانگر آن هستند که سردرد، فشار خون، رنگ پریدگی، خستگی، کاهش درجه حرارت بدن، تغییر ضربان قلب، ضایعه در دستگاه شنوایی و دیگر اندام های بدن، سوء هاضمه، نگرانی و ناراحتی عصبی برخی از مهمترین اثرات منفی آلودگی صوتی بر سلامتی شهروندان هستند.

 

 

صوت با واحدی به نام دسی‌بل و در بازه 0-130 اندازه‌گیری می‌شود که به ترتیب، آستانه شنوایی و آستانه دردناکی (کری) برای انسان هستند. تاثیر صدا بر سلامت انسان به عواملی نظیر شدت، نوع، نزدیکی به منبع، مداومت، وضعیت، موقعیت و البته حساسیت فرد در مقابل آن بستگی دارد و شدت صوت تنها یکی از پارامترهای مهم در اندازه‌گیری و سنجش میزان آلودگی محسوب می‌شود. از آنجاکه واحد سنجش شدت صوت (دسی بل) مبتنی بر تابعی لگاریتمی است، هر 10 دسی‌بل افزایش شدت صوت برابر با افزایش 10 برابری صدایی است که به گوش انسان می‌‌رسد. اتحادیه اروپا، حداکثر 65 دسی بل را حد استاندارد صدا و صدای 70-125 دسی بل را صدای آزار دهنده معرفی نموده است. این در حالی است که ترافیک سبک 30-55 دسی‌بل، ترافیک سنگین در حدود 85 دسی‌بل، بوق ممتد 90 دسی‌بل و یک موتورسیکلت در شهر درحدود 110-115 دسی‌بل شدت صوت ایجاد می‌کند.

 

ادامه مطلب را می توانید در پایگاه خبری شهر الکترونیک در اینجا ملاحظه فرمایید.

  
نویسنده : خشایار کاشانی جو ; ساعت ٦:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٩/٢۸
تگ ها :

پل‌های عابر پیاده؛ مرهم یا معضل؟

یکی از بارزترین عناصری که توجه گردشگران و تازه واردان به شهرهای بزرگ کشورمان را به خود جلب می کند، پل های عابر پیاده و شمار زیاد آن‌هاست. سازه هایی فلزی که با اشکال مختلف و عمدتا بدمنظر (که تازه در سالیان اخیر اندکی به جنبه های زیبایی شناختی آنها پرداخته شده است) در جای جای این شهرها به چشم می خورند. در این میان، شاید تهران شهری است که از بیشترین تعداد پل های عابر پیاده در مقایسه با دیگر شهرهای دنیا برخوردار است.

 

 

تاریخچه توجه به پل های عابر پیاده در جهان به دوران تولید انبوه اتومبیل و حضور گسترده این وسیله نقلیه موتوری در سطح شهرها و عمدتا به دهه‌های ابتدایی قرن بیستم بر می‌گردد. زمانی که به دلیل گسترش تمرکز جمعیت در شهرها و رشد شتابان صنعتی شدن، ازدحام فراوانی در فعالیت ها و اختلاط حرکت سواره و پیاده به ویژه در مراکز شهرهای بزرگ ایجاد شد و برنامه ریزان و مسوولان امور شهری را به چاره جویی جهت جداسازی مسیرهای عابران پیاده از اتومبیل ها وادار کرد.

اوژن هنارد، کسی بود که در سال 1905 در فرانسه برای نخستین بار واژه تقاطع غیر همسطح را وارد ادبیات حمل و نقل شهری کرد. به دلیل غلبه نگرش کمی نگری که پس از جنگ جهانی دوم در برنامه ریزی و توسعه شهرها ایجاد شد، در دهه‌های 1950 و 1960 ساخت گذرگاه‌های غیرهمسطح به الگویی متداول در شهرهای اروپایی و آمریکایی بدل گردید. تا اینکه از دهه 1970 به بعد به تدریج و با آشکار شدن تبعات منفی پل های عابر پیاده، تغییر رویکردی به جایگزینی تقاطع‌های همسطح با غیرهمسطح و اولویت بخشی و تسهیل هرچه بیشتر حرکت پیاده در شهرها پدید آمد.

 

ادامه مطلب را می توانید در پایگاه خبری شهر الکترونیک در اینجا ملاحظه فرمایید.

  
نویسنده : خشایار کاشانی جو ; ساعت ۱۱:٠٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٩/۱٥
تگ ها :

تغییر اقلیم در شهرهای بزرگ ایران

اقلیم نمایانگر وضعیت میانگین جو زمین در محدوده ای مشخص بوده و عوامل گوناگونی بر آن اثرگذار است. عوامل اصلی تشکیل دهنده اقلیم را می توان شامل پنج مورد؛ آب و هوا، ارتفاع از سطح دریا، عرض جغرافیایی، عوارض زمین و شاکله شهر دانست. در میان این عناصر، آب و هوا مهمترین مورد به شمار رفته و خود شامل ویژگیهایی همچون تابش خورشید، بارش، باد، رطوبت و... می شود. بدیهی است که تغییر در هریک از عوامل مذکور سبب تغییر در وضعیت کلی اقلیم می شوند. گرچه ممکن است که این دگرگونی ها در تمامی موارد یکسان و همتراز نباشند.

تغییر اقلیم به معنای ایجاد پدیده های آب و هوایی گذرا و کوتاه مدت نبوده و تغییر در شاخصه های اقلیمی برخلاف شرایط متوسط شکل گرفته مورد انتظار و در دوره های بلند مدت را شامل می شود. تغییر اقلیم به دگرگونی در اقلیم جهانی زمین یا اقلیم های منطقه ای در طول زمان اشاره می کند. این تغییرات ممکن است از فرآیندهای درونی زمین حاصل شوند یا بوسیله نیروهای خارجی (مثل تغییرات شدت تابش آفتاب) پدید آیند یا در زمانهای غالباً اخیر از طریق فعالیت های انسانی ناشی شوند.

در کاربردهای اخیر، بویژه در زمینه سیاست زیست محیطی، اصطلاح "تغییر اقلیم" غالباً فقط به تغییرات حاصل شده در اقلیم مدرن، شامل افزایش در میانگین درجه حرارت سطحی که به عنوان "گرم شدن جهانی" شناخته می شود، اشاره دارد. مجمع اصلی سازمان ملل درباره تغییر اقلیم (UNFCCC)، اصطلاح "تغییر پذیری اقلیم" را برای تغییرات ناشی از عوامل غیرانسانی، استفاده می کند.

شهرها به عنوان محل سکونت بیش از نیمی از جمعیت 7 میلیاردی کره زمین -که به صورت فزاینده ای در حال افزایش است-، بیش از دو سوم انرژی جهان را مصرف کرده و بیش از 70% گاز CO2 منتشر شده در جهان را به خود اختصاص داده اند. شهرها به عنوان ظرفی که هم زیست بوم موجودات زنده و هم عناصر کالبدی و مصنوع را دربر می گیرند در طول زمان و بصورت پیوسته سبب تفاوتهایی در وضعیت اقلیمی محیط اطراف خود نسبت به نواحی روستایی و فضاهای طبیعی شده اند. تغییراتی که هم بدلیل مخاطرات جانی و انسانی که می تواند ساکنان آنها را تهدید نکند و هم هزینه های فراوان مادی که بر شهرها و اقتصاد محلی تحمیل می کنند، از اهمیت بسزایی برخوردار است.

ادامه مطلب را می توانید در پایگاه خبری شهر الکترونیک در اینجا ملاحظه فرمایید. 

  
نویسنده : خشایار کاشانی جو ; ساعت ٦:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٩/٧
تگ ها :

سمینار معماری با حضور نادر تهرانی

سمینار معماری با حضور نادر تهرانی رئیس دپارتمان معماری ام آی تی آمریکا،  در تاریخ 6 دی ماه در دانشگاه تهران برگزار خواهد گردید. علافمندان جهت ثبت نام و کسب اطلاعات بیشتر می توانند به اینجا مراجعه نمایند.

  
نویسنده : خشایار کاشانی جو ; ساعت ۱٠:٥۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٩/٤
تگ ها :